nog ‘n baba….

vir my het dit gevoel of die tyd nooit reg gaan wees vir ‘n nuwe hond nie.  hoe kan ek Sasha so verraai en haar “replace”.  dit voel net nie reg nie.

‘n boek wat ek verlede jaar vir Xander gekoop het, “Ek sal jou nooit vergeet nie” verduidelik ‘n troeteldier se dood en nie volgende hondjie aan ‘n kind.  daarin staan dat die nuwe hond nie die ou hond sal plek sal inneem nie.  (soos jy kan agterkom het die boek meer vir my gehelp as vir Xander)

So, besluit ons toe dat ons maatjie vir die Boerboel, Rommel moet kry.  skielik onthou ons toe ons vir Sasha gekry het.  Rommel het niks van haar gehou nie.  sy het hom so geirriteer.  en ai, nou moet ons dit weer aan die ou doen.  en dis nie eers sy skuld nie.  ons besluit weer op ‘n labrador, maar op ‘n swart of bruin een.  Die goues (soos sasha) lyk almal presies soos Sasha.  na ‘n lang gesoek vind ons ‘n breeder by ‘n nabye dorp.  Vrydag middag tel manlief my op en ons ry om ons nuweling te gaan oplaai.

En hierso is sy…..       Luna.  

sy is 4 maande oud.  gebore op 19 Feb 09.  op die oomblik noem ons haar Hooligan, want sy los niks uit nie.  maar sy is die liefdevolste hondjie.  sy het baie gou aangepas.  Rommel en sy speel nou al vir rukkies.  

Sussie (die yorkie) geniet haar nog die meeste.  die twee worsies steur hulle nie haar nie.  (hulle is te oud).  En sy het sommer dadelik intrek geneem tussen my en manlief in die bed.  en le heerlik op die bank en kyk tv, soos net ons honde dit kan doen.  dit lyk of sy al jare hierso bly.

Die kabouter dink dit is die mooiste hond in die hele wereld.  hulle speel en rol op die grond rond.

Die prinses weet nie regtig wat om van die nuweling te dink nie – die nuweling wil haar kos opeet en haar omspring…..

Welkom by ons huis, Luna

“Until We Meet Again…”

I know what you’re thinking. You think I’m dead. Because you cannot see me with your human eye, cannot feel me with your hands or hold me in your arms, you think I am gone forever.
You recall how I looked when I left this place, and you cannot remotely imagine that I could possibly be alive in another place. You are racked and torn by the pain of our separation and it blinds you to that which is right in front of you… me.

How many times since I left your immediate sight have you been told that I’m dead and you should “get over it?” How many times have you cried yourself to sleep because you feel like an outcast, believing you’re supposed to get over me because that’s what people say is normal but somehow you can’t and no one seems to understand?

How many times have you put yourself through such excruciating pain because you aren’t willing to consider that I am not, by any means, dead? I want you to do me a favour and go back in time with me. Remember the glorious day you brought me home – was I not the most intriguing creature you’d ever met? Did I not make you laugh and giggle? Did I not look at you with such adoration that you wanted nothing more than to spend the rest of your life with me? I wanted this too.

Remember the days when I was in my prime and we did many things together. You were so proud of me! I was a good friend and I took care of you when you cried, were angry or felt down and unhappy.
When you didn’t have a lot of time for me because of your obligations, I waited patiently for you. I was always there when you needed me. Did I not look at you with such acceptance and patience that at times you felt perhaps a bit unworthy? You were never unworthy in my eyes.

Remember when age crept up on me, my bones became stiff and my movements slower. Still I met you at the door when you came home and followed you around the house. We’d been together for so long, I was your very best friend regardless of what you were doing, saying, thinking. Did I not look at you with such kindness and understanding that you felt overwhelmed? I couldn’t get enough of you.

Remember the last time we saw each other with earthly eyes. You tried to be brave but I knew you were crying… I know you so well. Better than anyone else in the whole world. Did I not look at you with such pure trust and love that you yearned only to hold me close and keep me with you always? Did you not promise that you would love me forever? I believed you.

If this is so then why have you let me go by thinking I no longer exist? Remember the depth in my eyes all those times I looked at you with adoration, acceptance, patience, trust and love. Who created this depth and love? Would the Creator diminish the song of our laughter which was created in the name of love? I am no longer an earthly figure, this is true. My body was only part of who I really am. My body would have been but a mere shell on earth if it were not filled to overflowing with my soul, my spirit, my loving light. When we met you thought I was cute, sweet, pretty and adorable. But what kind of relationship would we have had if this were all that I’d been? How could you have loved me if I’d had no spiritual substance?

We are all made up of energy that resides far deep down inside of us, it is our core, our soul, spirit and loving light. It is the energy that is all of life… it has no beginning, it has no end. It simply is and always will be and without it there is no life. You can’t see it with the naked eye nor can you hold it in your hand, it is simply a certain knowing that this energy does exist. It’s a knowing just as you know that our love existed on earth – you couldn’t see our love in a solid sense, you couldn’t gather it all up and confine it to one place. But you knew it existed. There was no doubt in your mind.

They demand you get over me, insisting that I’m dead and you’ll never see me again because animals don’t go to heaven. Oh really?
I’m here to tell you different. You were worthy of my love and undying devotion on earth as I of yours. Do you really believe this love would be snatched from us forever by a loving Creator simply because I wasn’t human? Was I not a living, breathing creation with personality? How could I have been so if I didn’t possess the energy of soul, spirit and loving light? And if this energy is and always will be, then how can it be that I am dead?
If my core is not of the energy that is all of life then I was never alive to begin with. But you know better.

You cry because you miss me, this I understand. I miss you too – miss the belly rubs, hugs and kisses that we shared. But life does go on beyond these wonderful, fulfilling physical connections.
I came to this place to live a whole new life, not because I didn’t love you anymore or because I wanted something better. I came here because it was time for me to go to the next phase of my existence, something all living creatures must do eventually. It is the normal progression of life. I was not taken away from you because you cannot take away that which was never owned. My presence in your life was and is a gift to be cherished and honoured just as I cherish and honour you.

Life is not simply about being born into a body, living a certain number of years and then dying. Energy cannot die. We are blessed with time in a body so that we can learn, share and grow. It prepares us for the next phase of our eternal life. The body holds within it the true life force of our existence… our soul, spirit and loving light. Without these our bodies would be empty, blank, void of feeling and expression. Without our energy we would indeed
be dead and could never have experienced our love for each other.

You say that all you have left are memories. Not so. You see, when I took leave of my earthly body I left a little something behind for you. You can’t touch it, hold it or examine it for what I left behind is far too uninhibited for confinement. I left behind a piece of my soul. I placed it right next to your own which is quite fitting as we were always side by side in our earthly life together. I love you too much to have left you with nothing but memories that tend to fade and grow cloudy as the years go by.

I love you too much to have vanished without a trace. How selfish it would be of me to remove love and light from your life.
I understand your tears, each one you shed is testament to your love for me and I am honoured and humbled. But don’t forget the good things we shared – remember and smile. This is an honour for me as well. And when you need me I will be here. Close your eyes, relax, take slow, deep breaths and picture me in your mind. Shut off the world and your notions of what death is and give me a chance. Look for the subtle signs I send you. Don’t stop being proud of me, I am a friend to be proud of, I am still your friend and soul mate.

Don’t memorialise the death of my body but instead honour and celebrate my never-ending life for it is eternal and forever as is my love for you.

Until we meet again…

ons mis jou, sasha

ons het hierdie naweek afskeid geneem van ons liefling Labrador, Sasha.  Ek het voorheen al geskryf hoe belangrik honde in ons lewe is.  honde was nog nooit net ‘n dier vir ons gewees nie.  hulle is deel van ons huishouding.  hulle is alles ons lewe.  

vir ons het honde ‘n siel, nes ons mense.  honde toon ‘n onverwaardelike liefde.

sasha was meer as net ‘n hond gewees.  sy was ons groot meisiekind.  sy kon aanvoel as jy hartseer was en jou dan probeer vertroos met ‘n lek.  sasha het die mooiste maniere gehad.  sy het altyd kos mooi uit jou hand gevat, sonder om te byt.

Ek sal sasha altyd onthou as ‘n liefdevolle hond.  sy en Rommel (ons boerboel) was onafskeidbaar gewees.  vir 6 jaar was die twee sy-aan-sy.  hulle het altyd langs mekaar geslaap.  As dit winter is, het hulle styf teenmekaar gele voor die heater.  Sy, onder haar Barbie kombers.

Tipies labrador, was sasha gek oor swem.  soggens het sy uitgehardloop na die swembad en haar vir haar eerste swem van die dag gegaan en dan weer met haar nat pote deur die huis kom hardloop.  en as die swembad se heining toe was, het sy in hulle waterbak gaan staan en haarself nat gespat.  wanneer ons geswem het, was die girl ook altyd in die swembad.

oral sien ons iets wat ons aan haar laat herinner.  die tuinslang waaraan sy gekou het.  een van haar hare op my swart trui.

ons mis haar geweldig baie.  Rommel mis haar baie.  ons het haar onder die grootste boom begrawe.  maar vir my, sal sy altyd in my hart begrawe wees.  want dit is daar waar sy hoort.

ons is lief vir jou, ons groot meisiekind.  

ditjies en datjies

sjoe, ‘n maand het verby gegaan sedert ek laas geskryf het.  ’n vinnige update:

Die kabouter:

die kabouter het vir die eerste keer rugby gespeel.  kleuterskool rugby.  en ‘n baie trotse ma moet darem eers spog:  die kabouter het ‘n 3 gedruk.  Baie geluk my liefling.  maar ek moet ook sê:  ek dink nie die kabouter is ‘n sport mens nie.  hy is te veel van ‘n dromer.  hy het nie veel van die rugby gehou nie.  maar ons het darem die 3 gaan vier met ‘n ete by die spur.

Ons ry eendag en skielik kom die woorde van agter:  Ek is ‘n bloubul.  Manlief gooi amper die bakkie om.  want sien…  ons is stormers….  en skielik besluit die kabouter hy is ‘n bloubul.  Maar dit is sy keuse.  en ek is bly hy kan sy eie keuses maak.  sonder ons druk.

gepraat van druk.  druk by kleuterskole is groot.  Ben 10 (een of ander karakter op TV) is nou die in-ding.  kabouter het ben 10 hempde, ben 10 pajamas, ben 10 hoed, ben 10 onderbroeke – kort nog net ben 10 sokkies.  wonder watter gier is weer volgende jaar.

My kabouter kind hou nie van swemklassies nie.  hy hou van swem – maar met kop BO die water.  dit is ‘n stryd om hom te oortuig om vir sy swemklassies te gaan.  toe kry ek die troefkaart – Ouma sal elke keer gaan kyk.  nou kan hy nie wag vir swemklassies nie.  maar hy weier nog steeds om sy kop onder die water te druk.

my kabouter kind hou van speel.  hy is gek oor computer games.  sy gunsteling op die oomblik is Spore.  wat hy saam met sy pa speel.  natuurlik is sy pa nie altyd so impress nie, want dan het pa nie meer ‘n computer nie.  en die kabouter speel met pa se gesaved games.  en neuk natuurlik alles op…..  maar hy geniet dit – so what….  die kabouter speel ook met speelgoed.  natuurlik het hy dinosaurs.  elke liewe een.  grotes en kleintjies.  vettes en maeres.  van pers tot geles.  en wait for it….  hy ken elkeen se naam.  (en ek nie….)  volgens hom word jou intelligensie gemeet aan die aantal dinosaurs se name wat jy ken.  wel, ek ken net 5 name.  en daarom (om sy woorde te gebruik) is Mamma nie baie slim nie….

Oral in die huis is speelgoed.  in sy kamer.  in die badkamer en in die tv kamer.  ’n tydjie terug besluit ek en die pa dat ons ‘n sitkamer ook moet kry.  ’n plek vir grootmense.  Ons skuif die huis ‘n bietjie rond (ons doen dit gereeld…  ).  En voilla ons het ‘n sitkamer…  sonder ‘n koffietafel.  die koffietafel in die TV kamer is ‘n plaas.  jip.  die plaashuis staan daarop.  die diere staan oral rond en die karre is ook netjies geparkeer.  Soos dit ‘n goeie vrou betaam, verkoop ek die treadmill om ‘n koffietafel by Wetherleys te kan koop.  (ek is gek oor Wetherleys).  Wel, dis soos dit gelyk het ‘n uur nadat die tafel afgelewer is….

ja wel.  hoe meer spasie – hoe meer vreugde…

Hierdie is die ou koffietafel – wat toe sommer nou Dinoland geword het.

Hierdie fotos was almal geneem by ‘n vriendin van my se seuntjie se Shrek Party.   kyk vir Princess Fiona…..

Die Prinses

Die prinses raak nou elke dag net ouliker.  sy is nog steeds net so kleintjies en fyntjies.  ek kry baie opmerkings daaroor.  Die dokter se sy het net ‘n vinnige metabolisme en eendag sal sy dankbaar wees daaroor…  (definitief nie v my gekry nie).  sy sit nou al mooi regop.  die boude is party maal nog ‘n bietjie rond en dan val sy om.  sy is ‘n baie soet babatjie (okey, ek weet elke ma dink so.)   en sy is baie maklik ook.  slaaptyd is geen probleem vir prinsesse nie.  jy sit haar net op haar troon (cot), maak toe met ‘n kombers en druk ‘n speelding in haar hand.  binne 5 minute, slaap sy…  en indie oggende speel sy eers vir sowat 40 minute in haar cot voordat sy begin moan.  gee ma darem kans om eers klaar te maak.  nog steeds net so lief vir kos.  sy kry tot nou al mieliepap by die skool.  maar die girl hou nie van mense met ‘n hoed op nie.  daai onder lippie trek dan so en dan begin die die trane rol.  dis so dierbaar….  en nog steeds nie tande nie….  die onderste enetjie wil wil nou begin uitkom.

vakansie fotos

 

 

kamp is nie (net) vir sissies nie

en dan besluit ons om te gaan kamp….  nie 10 km van ons huis nie.  nie eens 100 km van ons huis nie…  soos gewoonlik oordoen ons ‘n bietjie:  ons wil innie kaap gaan kamp:  1300 km van ons huis.  dit is ons eerste volwaardige kamp as ‘n voltallige familie.  (my man se twee kids gaan ook saam).  Soos gewoonlik doen ons deeglik navorsing oor alles.  ons het alreeds die meeste gekoop vir ‘n vorige kamp-ondervinding wat toe nie gebeur het nie. 

Die eerste ding wat ek oral lees is:  BEPLAN.  blykbaar is dit een van die mees belangrikste goed om te doen.  en ons doen toe die beplanning.  Ek maak lyste of Excel wat skrik vir niks nie.  (okey, ek is excel-mal…..  alles doen ek op excel…  ek reken excel is die beste uitvindsel….)  daar is ‘n lys vir elke liewe ding:  kombuis, slaap area, kos, klere, first aid kit, kinders, die prinses se bagasie (wat ons liewers met ‘n trein moes aangestuur het), die groot kinders se bagasie, toerusting.  wragtig ‘n lys vir alles.  altesaam 8 bladsye..  Alles is op die lys, behalwe:  die mense wat moet gaan kamp, die voertuig waarmee ons ry en die sleutels vir die voertuig.  So, ons het die belangrikste gedoen…..  BEPLAN….

maar wat niemand jou vertel het nie, is dat jy moet tyd neem om alles te pak.  Alles lyk goed op papier, maar hel,  om alles gepak te kry in ‘n kwessie vir ‘n uur of twee, is moeilikheid soek.  Tyd was teen ons.  Die prinses het brongitis gehad en soek 100% aandag 100% van haar wakker tye.  Ek moet ‘n troue klaarmaak en die polka dot papier in SA is uitverkoop.  (ek kry toe darem papier die dag voordat ons moet ry en op die dag wat al die goed eintlik klaar moes gewees het…) so die aand voordat ons ry, maak ek menus, verpak truffels in organza sakkies, ek maak naamkaartjies en alles tot 2 uur in die oggend.   ons pak darem die kombuis goedjies en die groot goed in die bakkie.        Ek kry 12 uur die middag af van die werk, maar die dokter wil my sien oor toetse wat ek laat doen het.  en soos gewoonlik wag ek ‘n uur vir hom.  Ek kom by die huis en gooi net alles in tasse.  ek gryp net hier en daar.  3 uur verlaat ons klerksdorp:  eerste stop:  KIMBERLEY.

ons slaap die aand by ons liewe vriende, Hano en Ronel en hul dogter Emma.  moet nie die 4 been kinners vergeet nie:  Seltjie en Dexter.  ons besef ook daai aand ons het geen badgoed vir die prinses ingepak nie….  wa is daai lysies……

ons gaan eet lekker ontbyt die volgende oggend saam met hulle.  en val so 12 uur weer in die pad…  Ons slaap die aand oor in Beaufort Wes by die Karoo Nationale Park.  Heerlike plekkie.  net jammer daar was geen koffie of suiker in die chalets gewees nie.  Die volgende oggend voor ons verder kaap toe ry, (okey…  ons gaan nie weer oorslaap voordat ons die kaap haal nie…), doen ons die Fossil trail.  ek moet bieg:  dis net 400m lank….  maar die kabouter geniet die geraamtes van dinosaurs wat in die karoo voorgekom het.  die prinses geniet nie eintlik die uitstappie nie.  sy word so toegedraai dat sy in elk geval niks kon sien nie, want die wind waai woes.  en ons wil nie weer ‘n bronchitis-prinses he nie.  Naby Ceres tel ons vir ouboet en ousus op.  sjoe,  hulle het omtrent groot geword.

Aangekom by die kampeer terrein en almal spring ewe fluks aan die werk.  almal behalwe die prinses natuurlik.  Die lê op ‘n stoel en beloer alles.  na ‘n paar keer se probeer is die tent op en ek en ousus pak die hele kombuis uit.     en toe ouboet en ousus se tent.  hubby, ousus en die kabouter gaan besoek die badkamer en los vir my en ouboet by die tent.  ons oorkant bure stop by hul chalet.  en dit groet vreeslik vriendelik.  3 mans…  en da dog hulle seker ‘n vrou gaan alleen hierso kamp.  dit smile van oor tot oor.  die kyke was egter die teenoorgestelde toe hubby daar opdaag.  die teleurstelling was ooglopend groot.  hie hie hie.

kamp is vir kinders.  kinders wil buite lewe.  kinders wil in strate speel tot laataand.  kinders wil met ander kinders speel.  kinders wil net by die kampterrein bly (of by die see) – geen shoppingsentrums nie…  kinders wil by ander mense ander dinge leer wat hul ouers hul nie geleer het nie (soos tol-gooi en hoe om met vuur te dans).  ouers is net ‘n bysaak by die kamp.  dog ook belangrik, want hulle moet die kos voorsien en alles aan die kant hou (en natuurlik skottelgoed was….)  MAAR kamp is ook vir ouers.  dit laat ouers ‘n ander sy van hulle kinders sien.  iets wat hulle nooit by hulle eie huise beleef nie.  geen kinders wat moan omdat daar niks op die TV is nie.  geen kinders wat moan omdat die ander een te lank in die badkamer vat nie.  geen kind wat kla dat hy/sy verveeld is nie.  geen kinders wat eers watter tyd in die nag gaan slaap nie.  geen laatslapers nie.  ouers kry tyd vir daardie boek wat hy/sy by die vorige kampsessie begin lees het en nog nie weer aangeraak het nie.  Kamp gee ouers ook meer tyd vir droom:  oor alles, soos die stra

En babas en kamp:  wel, babas is kinders.  en soos ek hierbo gese het:  kinders hou van buite wees.  die prinses het dit op haar eie manier net so baie geniet.  bedags buite op haar matras geslaap.  die seelug het die eetlus aangehelp. 

So, kamp is nie net vir sissies nie, nee, dis vir boeties, mammas en pappas.  dis vir gesinne.

Die week wat was…

Ek het uiteindelik begin werk. ek moet sê ek geniet my werk regtig baie.  baie baie baie nuwe dinge om te leer.  maar ek geniet dit.

Die kabouter het dinosaurs kaarte gekry.  die dino-mal-kind van my is so gek oor sy kaarte.  en natuurlik wil hy net games speel op die pc.  ons het Ratatiouli se game by vriende gekry (hulle het gedink dit is die dvd).  miskien ‘n bietjie moeilik vir hom, maar daai muis spring en vreet appels, woes….  Ons het  hierdie week ‘n pakkie van Kalahari. net gekry.  ons is absoluut gek oor hierdie plek.  2 boeke vir die kabouter, 1 boek vir mamma en pappa oor die europa (ons beplan ‘n toer na duitsland aan die einde van die week), Big Boet graad R & 1 vir die kabouter asook ‘n dino game.

die kabouter geniet vir Big Boet baie.  hy is klaar met die 3 – 5 jaar ene.  die een wat ons nou ontvang het, is ‘n bietjie meer in sy kraal.  hulle is besig om die alfabet te leer by die skool en dus wil hy nou alles klank.  gaan nogal goed vir ‘n outjie wat sopas 5 geword het.

die prinses het agtergekom sy kan Brrrr dat die spoeg so spat.  dis haar nuutste stokperdjie.  dit lyk darem of sy die skool geniet.  slaap nog ‘n bietjie te min na my sin by die skool, maar ten minste slaap sy in die aand.

gister was ‘n lekker panne-koek-weer-dag by ons gewees.  ons het Arthur and the invisibles gekyk.  baie oulik vir kinders en natuurlik die grootmense.

die kabouter het die eetgoed gemaak:  peanutblokkies

meng 20 cream crackers (fyngemaak) met 1 blik karamel kondensmelk en 250g peanuts.  

(die muis was al klaar in die bak…..)

gooi dit in ‘n gesmeerde bak en sit in die yskas,  sny later in blokkies.  BAIE BAIE BAIE lekker.  dankie my skat.

winter wonderland in Maart

die kabouter het toe verjaar.  ek het in my vorige pos vertel oor die partytjie by die skool.

en toe is daar ‘n partytjie by die huis:  weereens ‘n dino partytjie, maar ek het dit toe gekombineer met ‘n foam party.  dit was ‘n hit gewees.

mmmm, die koek was al leidraad dat dit ‘n  dino party was.  dit was my eerste roomyskoek wat ek gemaak het.  nie te sleg vir ‘n eerste keer nie:

Roomys wat oornag in die yskas was (let wel YSKAS)

Pakkie Romany Creams

blikkie karamel kondensmelk.

voer ‘n glasbak uit met wrap en gooi roomys in tot die helfde toe.  pak romany creams op en smeer dan die karamel bo oor. (ek het so ‘n bietjie melk gevat om dit ‘n klein bietjie te verdun).  gooi die res van die roomys oor.  plaas in vrieskas en vries.  net voor bedien:  laat bak vir ‘n paar sekondes in warm water en keer bak om op ‘n skinkbord.  haal wrap af en versier soos jy wil.

en die beste van alles:  GEEN SKOTTELGOED NIE

kabouter kind in die foam.

dit het soos sneeu gelyk:  regte winter wonderland.

‘n kabouter raak 5 (en ‘n baie besige week)

toe ons verlede jaar van botswana terug getrek het, was ek swanger.  En het natuurlik nie gewerk nie.  (wie wil nou ‘n swanger vrou aanstel….?)  toe word die prinses gebore.  en dis nou 4 maande later.  en 2 werksaanbiedinge later.  Vir die eerste werk het ek ja gese:  ’n kontrak van 6 maande.  net goed om my weer op dreef te kry en weer in die bedryf in te kry.  en toe kom die ander aanbod.  permanente werk in ‘n gebied (werksplek) waarin ek nog altyd wou werk…

Ek moes Dinsdag vir die “eerste” aanbod nee se.  (nadat ek 6 weke gelede daarvoor ja gese het).  dit was vir my baie moeilik gewees.  eerstens is die persoon ‘n baie goeie vriend van my.  tweedens, moet hy nou op die nippertjie iemand anders soek.  En natuurlik derdens:  hy is ‘n BAIE moeilik mens.  maar dit het alles goed afgeloop.  En ek begin op 9 Maart by die nuwe werk.  het alreeds ‘n koffie beker gekoop (ek het ‘n ding oor ‘n mooi beker.  ek kan nie verby dit stap sonder om dit te koop nie)  ek sit al met ‘n rits “werk” koffiebekers.

Die nuutste koffiebeker

en daar word my kabouter kind 5 hierdie week.  Ek beleef hierdie dag met baie gemengde gevoelens.  Ek is so opgewonde saam met hom, want hy verjaar:  lekker persente, eetgoed, maatjies.  dis mos waaroor dit alles gaan.  maar aan die ander kant:  my kaboutertjie raak nou te groot.  Ek sien hom groei en groot word.  Ek wil my baba terug he…

Daar is gebak vir die partytjie by die skool.  het besluit op ‘n partytjie by die skool, omdat dit sy laaste jaar daarso is, voordat hy groot skool toe gaan.

daar was cookie-eating-monster cupcakes gewees

lekkergoed pakkies vir elke kind (al 48 van hulle)

ons het die kabouter wakker gemaak met ‘n cupcake en ‘n groooot kers (die ander kersies was weg)  shame.  hy kon net die wakker raak nie.

die kers is so met toe ogies doodgeblaas.

so toe ogies op sy persent geklim

En toe raak ons uiteindelik wakker.

nog ‘n geskenk

en natuurlik ‘n… DINOSAURS

By Mickey Huis kleuterskool het juffrou Rita die kersies aan die brand gesteek (sy het darem kersies gehad)

die birthday boy

almal geniet die partytjie

Xander het sy verjaarsdag regtig baie geniet.  Ouma Rita en Oupa Pollie het ‘n spiderman pak vir hom gegee en hy is die aand so spur toe.  en natuurlik het hulle vir Spiderman gesing.

En die prinses:  wel, die prinses het ‘n effense moeilike week gehad.  sy was ‘n bietjie meer nukkerig as gewoonlik.  en Ai die tande pla.  en toe moes sy nog bo op alles nog skool toe ook gaan.  dieselfde skool as die kabouter.  so, boetie kan darem ‘n oog gooi en hallo se.  Dit gaan goed met die skool.  sy slaap net nie baie daarso nie.  Ai, niemand weet darem om my kinders aan die slaap te maak soos ek nie.  styf teen my.  daar is niks soos om ‘n kinder lyfie teen jou vas te hou nie.  sy het ook die week begin agterkom sy het hande.  hulle fassineer haar baie.  sy het nog nie juis oog-hand koordinasie nie.  maar sy werk daaraan.

my blog

ek het besluit om die trant van die blog ‘n bietjie te verander.

Daarom wil ek hierdie blog opdra aan my twee pragtige kinders.  die blog sal oor hulle gaan.  om die wereld deur ‘n kind se oe te aanskou.  die mooiheid en die reinheid van hulle.

Die lewe gaan so vinnig verby.  Ek weet nie of ek altyd daar vir hulle gaan wees nie.  Wanneer ek nie meer op aarde is nie, wil ek he hulle moet na die blog kan gaan en hulle lewe saam met hulle ouers daarop ervaar.  of dalk eendag vir hulle kinders wys (wonder of daar dan nog blogs sal wees) en die nostalgie van kindwees weer herleef.

die blog word geskryf oor my kinders en aan my kinders.  almal is natuurlik welkom om te lees wat my twee kabouters alles aanvang.  en dalk print ek elke jaar vir hulle die jaar se goedjies uit…

Welkom Xander en Mia.  Mamma is baie lief vir julle twee kabouters.  julle is my lewe.